دلیران بی‌آوازه

به نقل از خبرگزاری قاصدک شرق، تصویر دو پهلوان ایرانی تنها از پشت سر به نمایش درآمده است. آنها روبروی دوربین تلویزیون نشسته‌اند تا از حماسه‌ای بگویند که در دوازده روز دفاع مقدس آفریدند؛ زمانی که برای دفاع از هموطنانشان سینه‌سپر کردند.

سخن گفتن برایشان دشوار است. خبرنگار به شیوه‌های مختلف میکوشد تا رازشان را بر زبان آورند، اما در نهایت، یکی از آنان اصل ماجرا را چنین بیان میکند: نه از جانفشانی همراهش میگوید و نه از شجاعت خود. آنها خود را تنها ابزار اجرای اراده الهی میدانند و کار را کار خدا میشمارند.

این دو با آنکه لباس رزم بر تن دارند، همچون عارفی واصل از حجاب خود فراتر رفته‌اند. برای آنها میدان نبرد، محراب عبادت است. هر دو متولد دهه شصت هستند؛ نه انقلاب را درک کرده‌اند و نه در دوران دفاع مقدس سن و سالی داشته‌اند، اما اکنون بار مسئولیتی تاریخی را بی‌منت و بی‌ادعا بر دوش میکشند و با شقی‌ترین دشمنان بشریت میستیزند.

سی و هفت سال از پایان جنگ گذشته، اما آرمان‌های انقلاب اسلامی اکنون پرحرارت‌تر از همیشه است. نفس حیاتبخش انقلاب و امام خمینی(ره) در طول زمان جاری شده و نسل‌های جدیدی را تحت تأثیر قرار داده است؛ نسلی که به برکت همان حکمت و شعور، اکنون پنجه در پنجه اهریمنی‌ترین نیروهای جهان انداخته است.

نهضت زنده است، مبارزه ادامه دارد. آرمان‌های متعالی انقلاب در درخشش جهان مدرن نه تنها سرد نشده، که گرم‌تر از همیشه میدرخشد. دشمن که پس از جنگ تحمیلی و رحلت امام خمینی(ره) به انحراف نسل‌های جدید دل بسته بود، اکنون شاهد زنده بودن راه و یاد امام است.

این دو پهلوان ایرانی، که نماینده جامعه و فرهنگ ریشه‌دار اسلامی‌ایرانی هستند، نشانه‌های امید در سرمای کشنده دنیای امروزند. به فرموده رهبر انقلاب در سال ۱۳۷۷: «بزرگترین هنر این انقلاب که امام آن را فتح‌الفتوح انقلاب دانستند، این بود که توانست جوانانی را تربیت کند که در دنیای مادی آلوده، انسانهایی با دل‌های پاک و نورانی و با تصمیم‌های راسخ باشند».