گروه اجتماعی خبرگزاری قاصدک شرق؛ شرط تحصیلی برای شهردار شدن در قانون مدیریت شهری، در ظاهر گامی به سوی حرفهایسازی است، اما پرسش بنیادین این است: آیا مدیریت شهر را میتوان صرفاً با مدرک تحصیلی سنجید یا توانمندیهای مدیریتی، تجربه عملی و درک پیچیدگیهای اجتماعی شهر اهمیت بیشتری دارد؟
پیشفرض این مصوبه آن است که مدیریت شهری امری تخصصی و وابسته به رشتههای مشخصی مانند شهرسازی یا عمران است. اما واقعیت این است که شهر فقط یک پروژه فنی نیست؛ بلکه موجودی زنده با ابعاد اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی است. موفقیت در مدیریت آن بیش از تخصص فنی، به توان تصمیمگیری، مهارت رهبری، قدرت هماهنگی بینبخشی و درک تعارضهای ذاتی شهر وابسته است.
تجربه جهانی و داخلی نشان میدهد مدیران موفق لزوماً متخصصان فنی آن حوزه نبودهاند. آنچه تعیینکننده است، توان ساختن تیم کارآمد، اتخاذ نگاه کلان و مهارت اداره بحرانهاست. تاریخ مدیریت شهری ایران نمونههایی از مدیران با مدرک نامرتبط اما اثرگذار، و در مقابل، مدیرانی با مدارک مرتبط اما ناتوان در اداره شهر را ثبت کرده است.
نمونه بارز، محمدعلی نجفی بود که با وجود مدرک فنی و سابقه اجرایی بالا، به دلیل ناتوانی در مدیریت تعارضات سیاسی و اداری شهرداری تهران، نتوانست کارنامه موفقی از خود به جای بگذارد. این نشان میدهد حتی دارا بودن مدرک مرتبط و سابقه وزارتی، بدون مهارت رهبری و اداره سازمانهای پیچیده کافی نیست.
مشکل اصلی نه نبود معیار، بلکه فقدان سازوکار شفاف ارزیابی عملکرد، پاسخگویی و عزل بهموقع مدیران ناکارآمد است. در غیاب این مکانیزمهای پویا، قانونگذار به سراغ معیاری ساده و کمّی رفته که ممکن است به حذف مدیران توانمند اما فاقد مدرک خاص بینجامد.
هدف نهایی باید داشتن «شهرهایی با مدیریت بهتر» باشد، نه صرفاً «شهردارانی با مدرک درست». اگر دغدغه اصلی بهبود کیفیت زندگی شهری است، نباید سرمایه انسانی ارزشمندی را که مسیر رشدش از میدان عمل و تجربه میگذرد، نادیده گرفت.
مدیریت شهری بیش از مدرک، به بلوغ مدیریتی، جسارت اصلاحگری و توان درک پیچیدگیهای شهر نیاز دارد. این ویژگیها را هیچ مدرکی به تنهایی تضمین نمیکند.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0