جامعه ایران در سال‌های اخیر شاهد دگرگونی‌های قابل توجهی در شیوه‌های پوشش، روابط اجتماعی و الگوهای رفتاری بوده است؛ تغییراتی که به‌ویژه در میان نسل جوان نمود بیشتری یافته و پرسش‌های تازه‌ای را درباره نسبت آزادی فردی، ارزش‌های دینی، مسئولیت اجتماعی و جایگاه خانواده پیش کشیده است. محسن قلی‌زاده بستان‌آباد، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی، در یادداشتی با عنوان «حجاب، عفاف و اقتصاد توجه» می‌کوشد این تحولات را نه صرفاً از دریچه پوشش، بلکه در پیوند با منطق رسانه‌های جدید، تغییر معیارهای موفقیت اجتماعی و پیامدهای آن برای فرد و خانواده بررسی کند؛ یادداشتی که در آن، سه موضوع از هم تفکیک می‌شود: آنچه در جامعه واقعاً رخ می‌دهد، آنچه رسانه‌ها بازنمایی می‌کنند و آنچه مخاطبان از این بازنمایی برداشت می‌کنند.

اندیشگاه روایت ایرانی و خانه اندیشه‌ورزان، نشست تخصصی «امید؛ هنر ممکن کردن زندگی» را با حضور سه پژوهشگر و صاحب‌نظر حوزه فرهنگ و علوم اجتماعی برگزار می‌کنند.

شهرستان طارم در استان زنجان با تولید بیش از ۴۰ درصد زیتون کشور و حدود ۱۸ تا ۲۰ هزار هکتار باغ، به یکی از مهم‌ترین کانون‌های تولید این محصول در ایران تبدیل شده است؛ اما در پس این جایگاه تولیدی، پرسش‌های بنیادینی درباره پایداری منابع آب و خاک، امنیت معیشتی خانوارهای باغدار، سهم تولیدکننده از ارزش نهایی محصول، بهره‌برداری کامل از ظرفیت صنایع فرآوری و تناسب حمایت‌های عمومی با سهم منطقه از تولید ملی مطرح است. یادداشت سیاستی پیش‌رو، بر پایه مرور گزارش‌های رسمی، یافته‌های پژوهشی و اسناد قانونی سال ۱۴۰۵، استدلال می‌کند که تداوم توسعه کشاورزی طارم را نباید صرفاً در افزایش سطح زیر کشت جست‌وجو کرد؛ مسئله راهبردی، گذار از سیاست افزایش تولید به سیاست افزایش بهره‌وری، توزیع عادلانه منافع، کاهش آسیب‌پذیری و ارتقای ارزش افزوده محلی است و در همین چارچوب، هفت پیشنهاد سیاستی مشخص با متولی، افق زمانی و شاخص ارزیابی ارائه می‌شود.

صفایی مهر در این مقاله استدلال می‌کند که آنچه می‌توان «تاب‌آوری تاریخی ایران» نامید، نه صفتی ذاتی و تغییرناپذیر، بلکه حاصل برهم‌کنش سه ظرفیت مادی (توان ادامه زندگی)، نهادی (قابلیت سازمان‌دهی و یادگیری) و فرهنگی (قدرت بازآفرینی حافظه و هویت) بوده است. این ظرفیت‌ها نیز همواره نابرابر، پرهزینه و گاه ناکافی بوده‌اند.

تهران – اندیشگاه روایت ایرانی: «موازی‌کاری فرهنگی یعنی حضور چند بازیگر در یک میدان، بدون معماری روشن مسئولیت. در یک وضعیت سالم، ممکن است ده بازیگر داشته باشیم ولی بدانیم هرکدام چه کار می‌کنند و چگونه مکمل دیگری هستند. در وضعیت ناسالم ممکن است فقط سه دستگاه داشته باشیم، اما هر سه تصور کنند صاحب یک مأموریت واحدند.»