تله‌ای به نام غرولند / چرا نق زدن، هم واگیردار است و هم اعتیادآور؟ یاداشت مصطفی عزیزیان پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی متن یاداشت: آناتومیِ یک عادت فرساینده: چرا «نق زدن» واگیردار و اعتیادآور است؟ همه ما در طول روز با موقعیت‌ها یا افرادی روبه‌رو شده‌ایم که گویی جهان را تنها از دریچه ایرادها، کاستی‌ها و
تهران – اندیشگاه روایت ایرانی: «محله‌محوری زمانی برای مردم معنا پیدا می‌کند که بتوانند اثر آن را در زندگی روزمره ببینند؛ در دسترسی آسان‌تر به خدمات، رسیدگی به مشکلی که مدت‌ها بی‌پاسخ مانده، یا فرصتی برای مشارکت در تصمیمی که بر محیط زندگی آنان اثر می‌گذارد.» این جملات، آغاز یادداشت سیاستی جدیدی است که فاطمه سادات واثق، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی، با تأکید بر اینکه توجه دولت‌ها به محله‌محوری، فرصتی برای نزدیک‌کردن تصمیم‌های عمومی به واقعیت زندگی مردم فراهم کرده است، پرسش‌هایی را مطرح می‌کند: چه چیزی قرار است با مشارکت محلی بهتر شود؟ کدام اختیار و منابع در دسترس است؟ دستگاه‌ها چه تعهدی می‌پذیرند؟ و مردم چگونه می‌توانند درباره نتیجه داوری کنند؟
تهران – اندیشگاه روایت ایرانی: «انتشار محتوایی که گرفتاری شخصیِ بازیگر را واقعی جلوه می‌دهد و سپس به‌عنوان تبلیغ اثر معرفی می‌شود، مسئله‌ای فراتر از سلیقه تبلیغاتی ایجاد می‌کند.» این جملات، آغاز یادداشت سیاستی جدیدی است که عباس صفایی‌مهر، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی و مدرس دانشگاه، با عنوان «وقتی نگرانی مردم، سرمایه تبلیغاتی می‌شود» نگاشته و در آن، الزامات سیاستیِ حفاظت از اعتماد عمومی در تبلیغات سینما و شبکه نمایش خانگی را بررسی کرده است. با استناد به پژوهش‌هایی درباره انتشار محتوای آنلاین و تجربه‌های بین‌المللی تبلیغات سینمایی، شش پیشنهاد سیاستی برای حفاظت از اعتماد عمومی ارائه کرده است؛ از جمله: تعیین استاندارد معرفی تبلیغاتی از نخستین مواجهه، تعیین مسئول مشخص برای هر کمپین، ارزیابی پیش از انتشار متناسب با خطر، اصلاح متناسب با دامنه انتشار، تمایز میان گزارش ادعا و تأیید وقوع آن، و روشن‌سازی مسیر شکایت و اقدام صنفی.
تهران – اندیشگاه روایت ایرانی: «امنیت را معمولاً در روزهای آرام اندازه می‌گیریم؛ با درآمد، کیفیت خدمات و نظم شهری. اما ارزش پناهگاه زمانی آشکار می‌شود که جریان عادی زندگی مختل شود.» این جملات، آغاز یادداشتی است که مصطفی عزیزیان، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی، با عنوان «وقتی جهان بلرزد، چه چیز پناهگاه ماست؟» نگاشته و در آن، نقش سرزمین مادری را در تاب‌آوری اجتماعی و امنیت انسانی بازخوانی کرده است.
در فضای سیاسی کشور که بر پایه اصول انقلابی، ارزش‌های دینی و منشور اخلاقی نظام جمهوری اسلامی استوار است، رعایت احترام متقابل و پرهیز از هرگونه بی‌اخلاقی و توهین، نه تنها یک الزام اخلاقی، بلکه ضرورتی اساسی برای حفظ اقتدار ملی و انسجام اجتماعی به شمار می‌آید.
