در نظم بین‌المللی امروز، قدرت اقتصادی دیگر صرفاً یک شاخص رفاهی یا معیار توسعه‌یافتگی نیست، بلکه به یکی از ارکان اصلی بقای کشورها تبدیل شده است. کشورهایی که از اقتصادی باثبات و پیش‌بینی‌پذیر برخوردارند، توانایی بیشتری برای مدیریت شوک‌های خارجی، تحریم‌ها، بحران‌های زیست‌محیطی، فشارهای ژئوپلیتیک و نارضایتی‌های اجتماعی دارند. در مقابل، کشورهای فاقد این ظرفیت، حتی با برخورداری از منابع غنی طبیعی یا توان نظامی قابل توجه، در برابر بحران‌های مزمن آسیب‌پذیر خواهند بود.