از معنای زندگی تا مسئولیت اجتماعی؛ امید چگونه به کنش تبدیل می‌شود؟
گزارش نشست «امید؛ هنر ممکن کردن زندگی»

از معنای زندگی تا مسئولیت اجتماعی؛ امید چگونه به کنش تبدیل می‌شود؟

چرا در برخی گفت‌وگوهای روزمره، تکرار ناکامی‌ها و گلایه‌ها آسان‌تر از یافتن راه‌حل به نظر می‌رسد و چگونه می‌توان بدون انکار واقعیت‌های دشوار، امید را از یک احساس منفعلانه به نیرویی برای تغییر تبدیل کرد؟ نشست «امید؛ هنر ممکن کردن زندگی» با همکاری اندیشگاه روایت ایرانی و خانه اندیشه‌ورزان، با حضور محمد فرهمند سرابی (مدیر اندیشگاه و استاد ادبیات) و مصطفی عزیزیان (پژوهشگر رفتار و تعالی سازمانی)، به این پرسش‌ها پاسخ داد و نشان داد که خروج از چرخه منفی‌نگری، نیازمند پیوند «معنا و ادبیات» با «آگاهی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی» است؛ ترکیبی که در آن انسان به جای ماندن در جایگاه منتظر، برای ساختن آینده مطلوب اقدام می‌کند.

وقتی جهان بلرزد، چه چیز پناهگاه ماست؟
یاداشت سیاستی

وقتی جهان بلرزد، چه چیز پناهگاه ماست؟

تهران – اندیشگاه روایت ایرانی: «امنیت را معمولاً در روزهای آرام اندازه می‌گیریم؛ با درآمد، کیفیت خدمات و نظم شهری. اما ارزش پناهگاه زمانی آشکار می‌شود که جریان عادی زندگی مختل شود.» این جملات، آغاز یادداشتی است که مصطفی عزیزیان، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی، با عنوان «وقتی جهان بلرزد، چه چیز پناهگاه ماست؟» نگاشته و در آن، نقش سرزمین مادری را در تاب‌آوری اجتماعی و امنیت انسانی بازخوانی کرده است.