به نقل از خبرگزاری قاصدک شرق، دریاچه ارومیه که روزی به عنوان دومین دریاچه شور جهان شناخته میشد، امروز به نمادی تلخ از مدیریت نادرست منابع آبی تبدیل شده است. برخلاف مصوبات ستاد احیا که کاهش حداقل ۴۰ درصدی سطح زیرکشت را الزامی میدانست، آمارها حاکی از افزایش ۱۴۰ هزار هکتاری سطح زیرکشت در حوزه آبریز این دریاچه است.
طبق اعلام دبیر پیشین ستاد احیای دریاچه ارومیه، تا شهریورماه ۱۴۰۴ حدود ۲۴ هزار میلیارد تومان هزینه شده بدون دستیابی به نتایج ملموس. بخش عمدهای از این پروژهها نیمهکاره رها شده یا به دلیل تضاد منافع هرگز اجرایی نشدند.
توسعه بیرویه کشاورزی مهمترین عامل خشکی دریاچه شناسایی شده است. در رقابت نابرابر بین کشاورزی و محیط زیست، حقآبه طبیعی دریاچه صرف توسعه اراضی کشاورزی شد و منابع آبی به جای هدایت به سمت دریاچه، به مزارع منتقل شد.
سخنگوی صنعت آب کشور اخیراً اعلام کرده که با خروج ۳۱ هزار هکتار از اراضی کمبازده و تغییر ۲۵ هزار هکتار یونجهکاری به محصولات راهبردی، میتوان ۴۷۵ میلیون مترمکعب آب صرفهجویی و به دریاچه اختصاص داد.
کارشناسان تأکید میکنند که اجرای به موقع تغییر الگوی کشت میتوانست حداقل یکسوم از پهنه آبی دریاچه را حفظ کند. اگرچه بازگشت به عظمت دهه ۷۰ امکانپذیر نیست، اما تجربیات جهانی نشان میدهد احیای نسبی اکوسیستم حتی در شرایط بحرانی نیز ممکن است.
اکنون دریاچه ارومیه در آخرین فرصت نجات قرار دارد. کاهش سطح زیرکشت، تغییر محصولات پرآببر و بازگرداندن حقآبه طبیعی، سه گام کلیدی برای جلوگیری از نابودی کامل این پهنه آبی هستند. هر روز تأخیر در اجرای این راهکارها، امکان احیای دریاچه را دورتر میکند.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0