وفاق ملی؛ ضرورت ، شعار یا بحران اخلاقی ؟

قاصدک شرق؛ وفاق ملی سال‌هاست به‌عنوان یکی از کلیدواژه‌های پرکاربرد در عرصه سیاست و رسانه مطرح می‌شود. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا این مفهوم در عمل به واقعیت تبدیل شده یا تنها در حد شعار باقی مانده است؟

درتدوام سفرهای استانی رییس جمهوردکترپزشکیان، این هفته نوبت یکی از استانهای شرقی کشور بود که مرحوم شهید رییسی، رییس جمهوردولت سیزدهم ، علاقه و تعصب زیادی به این استان داشتند و متقابل مردم ولایتمدارو سخت کوش این استان نیز بارها درمیدان های مختلف تعصب خودرا به نظام و انقلاب به ویژه درمیدان های سیاسی با حضور و مشارکت حداکثری به خوبی نشان دادن و علاقمندی مردم به شخص شهید خدمت و خدمات ایشان را دردوران قبل و حین دولت ایشان به خوبی اثبات کردند و این ارادت و علاقه مردم برکسی پوشیده نیست . درروز پنج شنبه در آخرین روزهای پاییزی سال ۱۴۰۴ این مردم خراسان جنوبی بودند که بااستقبال گرم و آغوش باز میزبان دکترپزشکیان دولت وفاق ملی بودند..

دراین سفر برخلاف سایر سفرهای استانی تیم کابینه دولت (وزرا)ورسانه ها کمرنگ تر ظاهرشده بودند و جلسات طبق برنامه ریزی انجام شده مسیرخودش را طبق روال معمول و عادی طی می کرد که درقسمتی از برنامه ،اظهارات یک سخنرانی پرحاشیه که ازایشان به عنوان استاد دانشگاه و حامی جبهه اصلاحات یاد می شود با ایراد سخنان نامربوط و ادبیاتی قابل تامل ، تمام شعارهای انتخاباتی ، باورها و اعتقادات و کلید واژه های پرتکراررییس جمهور دکترپزشکیان را زیرسوال برد و سبب شد علاوه برواکنش های سیاسیون دراحزاب، گروها و تشکل های مختلف بلکه موجب جریحه دار شدن احساسات بخش زیادی از دلسوزان نظام و انقلاب به ویژه مردم ولایتمداراستان خراسان جنوبی گردد. تا حلاوت و شیرینی سفر رابرای مردم تلخ و تیم وهمراهان رییس جمهور را با چالش روبرو سازد. توقعات و انتظارات به حق مردم باردیگر با تحمل تمام سختیهای اقتصادی و معیشتی باردیگرنسبت به مرورو یادآوری شعارهای انتخاباتی ایشان را برجسته و گوشزد نمایند.

بر این اساس، انتظار ملت شریف ایران، در پرتومنویات و هدایت‌های حکیمانه مقام معظم رهبری، این است که همه جریان‌ها و شخصیت‌های سیاسی، به ویژه آنان که در مواضع رسمی و تصمیم‌ساز اعم از قوای سه گانه قرار دارند، با حساسیتی ویژه و اهتمامی جدی،به ویژه دولتمردان مرزبندی خود را با هرگونه بی‌اخلاقی، توهین و تخریب نشان دهند. صیانت از حرمت خدمتگزاران ملت، اعم از گذشته و حال، در حقیقت پاسداری از شأن و عزت جمهوری اسلامی ایران، حراست از سرمایه اجتماعی و تقویت وفاق ملی حقیقی است.

وفاق ملی یعنی همگرایی مردم و مسئولان بر سر منافع مشترک کشور. این همگرایی باید در تصمیم‌گیری‌های کلان، در سیاست‌گذاری اقتصادی و در مدیریت بحران‌ها دیده شود. با این حال، آنچه در بسیاری از مقاطع مشاهده می‌شود، بیشتر تأکید لفظی بر وفاق است تا تحقق عملی آن. اختلافات جناحی، بی‌اعتمادی عمومی به نهادها و نبود شفافیت در مدیریت، از مهم‌ترین موانع شکل‌گیری وفاق ملی واقعی هستند.

از سوی دیگر، رسانه‌ها و نخبگان به جای تمرکز بر نقاط مشترک، گاه خود به تشدید شکاف‌ها دامن می‌زنند. وقتی عدالت اجتماعی به‌طور کامل اجرا نمی‌شود و گروه‌هایی احساس تبعیض می‌کنند، سخن گفتن از وفاق ملی بیشتر شبیه یک آرزوست تا یک واقعیت.

با این حال، نمی‌توان ضرورت وفاق ملی را نادیده گرفت. جامعه‌ای که بر پایه وفاق حرکت کند، توانایی عبور از بحران‌ها را دارد. اما برای رسیدن به این هدف، باید از شعارزدگی فاصله گرفت و به اقدامات عملی روی آورد: شفافیت در مدیریت، احترام به حقوق اقلیت‌ها، و مشارکت واقعی مردم در تصمیم‌گیری‌ها.

وفاق ملی اگر تنها در سخنرانی‌ها تکرار شود، به مرور اعتبار خود را از دست خواهد داد. آنچه امروز نیاز داریم، نه تکرار واژه‌ها، بلکه عملیاتی کردن وفاق در عرصه‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی است.

وفاق ملی یکی از مهم‌ترین نیازهای هر جامعه برای دستیابی به ثبات، امنیت و پیشرفت است. در شرایطی که اختلافات قومی، مذهبی، سیاسی یا فرهنگی می‌تواند جامعه را دچار شکاف کند، وفاق ملی همچون پلی است که افراد با دیدگاه‌های متفاوت را به یکدیگر پیوند می‌دهد. این مفهوم نه تنها در عرصه سیاست، بلکه در فرهنگ، اقتصاد و روابط اجتماعی نیز نقشی حیاتی ایفا می‌کند

در جهان پرآشوب امروز، هیچ سرمایه‌ای برای یک کشور ارزشمندتر از وفاق ملی نیست. جامعه‌ای که بتواند بر سر اصول مشترک به توافق برسد، در برابر بحران‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی مقاوم‌تر خواهد بود.

وفاق ملی یعنی کنار گذاشتن اختلافات جناحی و تمرکز بر منافع عمومی. این مفهوم در عمل، به معنای احترام به قانون، پذیرش تنوع فرهنگی و تلاش برای حل مسائل از راه گفت‌وگو است. تجربه نشان داده هرگاه مردم و مسئولان در کنار هم قرار گرفته‌اند، مسیر توسعه و پیشرفت هموارتر شده است.

امروز بیش از هر زمان دیگری نیاز داریم رسانه‌ها، نخبگان و سیاستمداران بر نقاط مشترک تأکید کنند و از دامن زدن به شکاف‌ها بپرهیزند. عدالت اجتماعی، شفافیت در مدیریت و مشارکت فعال مردم، ستون‌های اصلی این وفاق هستند.

وفاق ملی نه یک شعار، بلکه یک ضرورت تاریخی و اجتماعی است. جامعه‌ای که بر پایه وفاق ملی حرکت کند، توانایی مقابله با بحران‌ها را خواهد داشت و مسیر توسعه پایدار را هموار می‌سازد. تحقق این امر نیازمند تلاش مشترک دولت، نخبگان، رسانه‌ها و مردم است. تنها با همدلی و همگرایی می‌توان آینده‌ای روشن و پایدار برای نسل‌های آینده رقم زد.

وفاق ملی زمانی معنا پیدا می‌کند که جامعه بر پایه ارزش‌های مشترک و اصول اخلاقی حرکت کند. اما واقعیت این است که در بسیاری از عرصه‌ها، اخلاق اجتماعی و سیاسی قربانی منافع کوتاه‌مدت شده است. وقتی صداقت جای خود را به شعارهای پوچ می‌دهد و مسئولیت‌پذیری با منافع شخصی معامله می‌شود، سخن گفتن از وفاق ملی بیشتر شبیه یک نمایش است تا یک واقعیت.

یکی از مهم‌ترین موانع تحقق وفاق ملی، بی‌توجهی به اخلاق در عرصه سیاست و مدیریت است. فساد اداری، وعده‌های غیرعملی، تخریب رقیب به جای گفت‌وگوی سازنده، و بی‌احترامی به حقوق شهروندان، همه نشانه‌هایی هستند که اعتماد عمومی را فرسایش می‌دهند. بدون اعتماد، هیچ وفاقی شکل نمی‌گیرد.

رسانه‌ها نیز گاه به جای ایفای نقش اخلاقی و مسئولانه، به ابزار رقابت‌های جناحی تبدیل می‌شوند. این رویکرد نه تنها وفاق ملی را تضعیف می‌کند، بلکه جامعه را به سمت شکاف‌های عمیق‌تر سوق می‌دهد.

وفاق ملی نیازمند پایبندی عملی به اخلاق است: شفافیت در تصمیم‌گیری، صداقت در گفتار، عدالت در رفتار و احترام به کرامت انسانی. اگر این اصول نادیده گرفته شوند، وفاق ملی تنها در حد یک شعار باقی خواهد ماند.

در نهایت، باید پذیرفت که وفاق ملی بدون اخلاق، همچون ساختمانی است که بر پایه‌ای سست بنا شده باشد؛ دیر یا زود فرو خواهد ریخت. تنها با بازگشت به ارزش‌های اخلاقی می‌توان اعتماد عمومی را بازسازی کرد و وفاق ملی را از شعار به واقعیت تبدیل نمود.

درپایان توقع داریم درآستانه ماراتن سیاسی شهرو روستا که دراین دولت رقم می خورد قطعا حواسمان باشد که چنین افرادی درچنین مکانهاو فضاهای دیگرنه اولین و نه آخرین نخواهند بود و خواسته یا ناخواسته برنامه ریزی خواهند کرد تا با روحیه و صداقتی که در شخص دکترپزشکیان مردم عزیزمان سراغ دارند درادامه مسیر ،افراد معلوم الحال و مدیریت پشت صحنه کلید عبور ازایشان را رقم بزنند و فضای جامعه را ملتهب نمایند.

لازم و ضرورت دارد دراین مقطع حساس با فرد یا افراد خاطی، بر اساس موازین قانونی و اخلاقی، برخورد قاطع و توجیه‌گرانه صورت پذیرد تا درس عبرتی برای همگان باشد که عرصه سیاسی کشور، عرصه منازعات شخصی و بی‌حرمتی نیست، بلکه میدانی برای خدمتگزاری رقابت‌آمیز در چارچوب اخلاق، قانون و احترام متقابل است. از طرفی توسعه و پیشرفت کشور در گرو آرامش، امنیت روانی و وحدت کلمه آحاد ملت است. و آگاه باشیم که مردم امروز آگاهتروبا بصیرت تراز دیروزهستند.

والسلام