روایت یک حمله به قلب دانشگاه/چه بر سر پژوهشکده دانشگاه شهید بهشتی آمد؟

 آنچه در روایت‌های استادان و دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی شنیده می‌شود، تنها شرح یک حادثه نیست؛ بلکه تصویری از مواجهه یک جامعه علمی با ضربه‌ای است که مستقیماً متوجه نهاد علم شده است.

حمله آمریکا و اسرائیل به پژوهشکده‌ای که سال‌ها محل آموزش و پژوهش در حوزه‌های پیشرفته علمی بوده است، صرفاً تخریب چند ساختمان یا آزمایشگاه نیست؛ بلکه تلاشی برای ضربه زدن به روندی است که بر پایه دانش، تجربه و نسل‌های پی‌درپی پژوهشگران شکل گرفته است،

با این حال، آنچه در فضای دانشگاه دیده می‌شود بیشتر از آنکه نشانه توقف باشد، نشانه تداوم است. از استادانی که بر ماهیت کاملاً علمی و انسانی فعالیت‌های پژوهشکده تأکید می‌کنند تا دانشجویانی که از افزایش انگیزه برای ادامه مسیر سخن می‌گویند، یک نکته مشترک به چشم می‌آید: علم در دانشگاه به افراد محدود نمی‌شود و بر پایه یک ساختار و جریان زنده ادامه پیدا می‌کند.

دانشگاه‌ها همواره یکی از ستون‌های اصلی پیشرفت و تمدن بوده‌اند و طبیعی است که در معادلات تقابل و رقابت‌های علمی و فناوری نیز به کانون توجه تبدیل شوند، شاید به همین دلیل است که مراکزی هدف قرار گرفته‌اند که در حوزه‌های راهبردی علمی نقش فعال و اثرگذار دارند، اما تجربه نشان داده است که حتی چنین ضربه‌هایی نیز نمی‌تواند جریان تولید علم را متوقف کند،

در نهایت، آنچه از دل این گفت‌وگوها و مشاهدات میدانی به دست می‌آید، تصویری از دانشگاهی است که با وجود خسارت‌ها و فقدان‌ها، همچنان ایستاده است؛ دانشگاهی که نیروی اصلی آن استادان، پژوهشگران و به‌ویژه دانشجویانی هستند که تصمیم گرفته‌اند مسیر علم را ادامه دهند، مسیری که اگرچه ممکن است با هزینه همراه باشد، اما به‌نظر می‌رسد متوقف‌شدنی نیست.