انتخابات شورای شهر تهران، بار دیگر پایتخت را در برابر یک تصمیم سرنوشتساز قرار داده است؛ تصمیمی که فراتر از انتخاب چند چهره، در حقیقت انتخاب رویکردی برای مواجهه با آینده شهری است که با بحرانهای عمیق و پیچیدهای دستوپنجه نرم میکند.
به گزارش قاصدک شرق، عباس صفاییمهر، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی و مدیر گروه مطالعات تحول مرکز پژوهشهای مجلس، در یادداشتی با اشاره به ابرچالشهای تهران از جمله بحرانهای زیستمحیطی، زیرساختی و شکاف عمیق اجتماعی-اقتصادی میان شمال و جنوب شهر، پرسش بنیادینی مطرح کرده است: آیا ترکیب و کارنامه شوراهای شهر ما نسبتی با مقیاس این چالشها داشته است؟
به گفته وی، شوراها در ادوار گذشته، فارغ از گرایش سیاسی، اغلب درگیر بازیهای جناحی و سهمخواهی بودهاند و بهجای تبدیل شدن به «پارلمان محلی» متخصصان، به آوردگاه سیاستمداران برای تسخیر سنگرهای مدیریتی تبدیل شدهاند. نتیجه این رویکرد، ناتوانی مزمن شورا در برابر دیوانسالاری ریشهدار شهرداری و تقلیل آن به نهادی تشریفاتی بوده است.
صفاییمهر با اشاره به مدل شوراهای شهر در کلانشهرهای پیشرو جهان که متشکل از متخصصان حوزههایی مانند برنامهریزی شهری، حملونقل، اقتصاد شهری و محیطزیست هستند، تأکید کرده است که تهران برای بقا نیازمند پوستاندازی در حکمرانی شهری و تغییر رویکرد از شورایی سیاسی به پارلمانی تخصصی است.
وی اولویتدهی به تخصص بر سیاست، احیای حکمرانی محلهمحور، شفافسازی رسانهای شهرداری و عدالتمحوری با تمرکز بر کاهش شکاف شمال و جنوب شهر را از الزامات این تحول برشمرده است.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0