از خوانش زاهدانه تا خوانش عاشقانه؛ تأملی در شادی وجودی و روان‌شناسی عشق از دیدگاه مولانا
نشست علمی و فرهنگی «قدم زدن در حوالی شادی» با همکاری اندیشگاه روایت ایرانی و به همت مرکز مشاوره نیکان، با حضور علاقه‌مندان در اردبیل برگزار شد.

از خوانش زاهدانه تا خوانش عاشقانه؛ تأملی در شادی وجودی و روان‌شناسی عشق از دیدگاه مولانا

نشست علمی و فرهنگی «قدم زدن در حوالی شادی؛ تأملی در شادی وجودی و روان‌شناسی عشق از دیدگاه مولانا»، روز شنبه ۲۳ آبان‌ماه ۱۴۰۵ با همکاری اندیشگاه روایت ایرانی و به همت مرکز مشاوره نیکان در اردبیل برگزار شد. در این نشست، محمد فرهمند سرابی، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی، با تفکیک دو خوانش «زاهدانه» و «عاشقانه» از دین، شادی را نه یک هیجان زودگذر، بلکه کیفیتی عمیق و برخاسته از نوع مواجهه انسان با هستی و تجربه حضور حقیقت دانست و با استناد به اشعار مولانا، بر نقش عشق در دگرگونی نگاه انسان به جهان و دستیابی به سلامت روان و بهزیستی تأکید کرد.

تأملی در شادی وجودی و روان‌شناسی عشق در اندیشه مولانا
کارگاه قدم زدن در حوالی شادی

تأملی در شادی وجودی و روان‌شناسی عشق در اندیشه مولانا

شادی نه صرفاً احساسی زودگذر و وابسته به شرایط بیرونی، بلکه کیفیتی از بودن و شیوه‌ای برای مواجهه با زندگی است. مرکز مشاوره نیکان با همکاری اندیشگاه روایت ایرانی، کارگاه «قدم زدن در حوالی شادی» را با سخنرانی محمد فرهمند سرابی برگزار می‌کند تا با بازخوانی اندیشه مولانا درباره شادی، عشق و کیفیت زیستن، افق تازه‌ای برای فهم نسبت میان تجربه‌های عاطفی، معنای زندگی و سلامت روان بگشاید.

از دشتستان تا دانشگاه تهران؛ روایتی از سه ساحت یک زندگی علمی
دکتر مهدی ماحوزی؛ مردی که عمر خود را وقف پیوند گذشته ادبی ایران با نسل امروز کرد

از دشتستان تا دانشگاه تهران؛ روایتی از سه ساحت یک زندگی علمی

شناخت شخصیت‌های علمی و ادبی تنها در گرو شمارش آثار، عناوین دانشگاهی یا سال‌های فعالیت آنان در دانشگاه نیست؛ اهمیت یک شخصیت علمی بیش از هر چیز در نوع مواجهه او با دانش، شیوه اندیشیدن و تأثیری است که بر تداوم حیات فکری جامعه می‌گذارد. از این منظر، دکتر مهدی ماحوزی، متولد ۱۲ آذر ۱۳۱۴ در دشتستان، از جمله چهره‌هایی است که بخش مهمی از زندگی علمی خود را به آموزش، پژوهش و معرفی میراث زبان و ادب فارسی اختصاص داد؛ پژوهشگری که به تفسیر متون ادبی اهتمام داشت، استادی که آموزش و انتقال دانش را مسئولیتی فرهنگی می‌دانست، و ادیبی که در حفظ و معرفی بخشی از میراث ادبی معاصر نیز نقش ایفا کرد.

مردی ز شهر هرگز؛ به یاد استاد مظاهر مصفا
روایتی از استادی که خود، تجسمی از ادبیات بود

مردی ز شهر هرگز؛ به یاد استاد مظاهر مصفا

مظاهر مصفا، استاد تمام زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران، قصیده‌سرای شاخص پس از ملک‌الشعرای بهار و مصحح متون کهن، در ۸ آبان ۱۳۹۸ در ۸۷ سالگی از میان ما رفت؛ اما آنچه از او باقی ماند، تنها مجموعه‌های شعر، تصحیح دیوان‌های سنایی و سعدی و نزاری، و هزاران ساعت درس و بحث در دانشکده ادبیات نبود. محمد فرهمند سرابی، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی، در یادداشتی روایی با عنوان «مردی ز شهر هرگز» به بهانه خاطراتی از محضر استاد، کوشیده است میراث حقیقی او را در «شیوه زیستن، در نجابت کلام، در حرمت نهادن به زبان و در محبت به شاگردان» جست‌وجو کند؛ میراثی که به تعبیر او، از هزاران صفحه کتاب گویاتر است.