تدوین طرح ویژه برای ۱۵۴ گونه در معرض خطر انقراض؛ یوزپلنگ و میش‌مرغ در وضعیت بحرانی

معاون محیط زیست طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست از تدوین طرح ویژه برای گونه‌های در معرض خطر انقراض خبر داد.

حمید ظهرابی، معاون محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی سازمان حفاظت محیط زیست در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزاری قاصدک شرق با اشاره به آخرین وضعیت گونه‌های در معرض خطر انقراض در کشور اظهار کرد: بر اساس شیوه‌های مختلف دسته‌بندی گونه‌ها، حدود ۱۵۴ گونه در کشور در فهرست گونه‌های در مرز تهدید قرار دارند. این گونه‌ها در رده‌های مختلفی دسته‌بندی می‌شوند؛ از گونه‌هایی که به‌شدت در معرض خطر انقراض هستند تا گونه‌هایی که شرایط بحرانی کمتری دارند.

وی افزود: در حال حاضر، یوزپلنگ آسیایی از جمله گونه‌هایی است که شرایط بسیار ویژه‌ای دارد. میش‌مرغ نیز از دیگر گونه‌هایی است که شرایط ویژه‌ای دارد. این گونه در دسته‌بندی‌های جهانی در رده گونه‌های در معرض خطر انقراض (Endangered) قرار گرفته، اما در کشور ما به دلیل کاهش جمعیت به کمتر از ۲۰ فرد، در وضعیت بحرانی انقراض (Critically Endangered) قرار دارد.

معاون محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی سازمان حفاظت محیط زیست ادامه داد: خرس سیاه، گورخر ایرانی و پلنگ نیز هرکدام با وضعیت خاصی مواجه هستند و به توجه و اقدامات حفاظتی ویژه نیاز دارند.

ظهرابی با اشاره به وضعیت پرندگان شکاری بیان کرد: برخی از پرندگان شکاری کشور، از جمله شاهین گردن‌سرخ و انواع شاهین بحری، نیز از گونه‌هایی هستند که شرایط ویژه‌ای دارند. اردک سرسفید هم از دیگر گونه‌هایی است که وضعیت آن نیازمند توجه و اقدامات حفاظتی خاص است.

وی تصریح کرد: در میان گونه‌های گیاهی نیز چند گونه شرایط ویژه‌ای دارند و برای حفاظت از آن‌ها برنامه‌ریزی‌های خاصی انجام شده است.

معاون محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی سازمان حفاظت محیط زیست با تشریح اقدامات انجام‌شده برای حفاظت از گونه‌های در معرض خطر گفت: برای این گونه‌ها طرح‌های ویژه‌ای تهیه کرده‌ایم و برای هرکدام، کارگروه ملی ویژه‌ای تشکیل شده است. در این کارگروه‌ها، برنامه‌ریزی برای حفاظت از گونه‌ها انجام می‌شود و فعالیت‌های مربوطه به اجرا درمی‌آید؛ همچنین روند اجرای اقدامات به‌صورت مستمر نظارت و پایش می‌شود.

ظهرابی در پایان با اشاره به رویکرد سازمان حفاظت محیط زیست در اجرای برنامه‌های حفاظتی خاطرنشان کرد: در تمام این اقدامات، دو وجه عمومی نیز مورد توجه قرار دارد. از یک سو، از ظرفیت متخصصان خارج از سازمان استفاده می‌کنیم و از سوی دیگر، کارشناسان داخلی سازمان در این فرآیند مشارکت دارند. در کنار این دو گروه، جامعه محلی نیز نقش مهمی ایفا می‌کند. این سه بخش در کنار یکدیگر به ما کمک می‌کنند تا اقدامات لازم برای جلوگیری از انقراض گونه‌ها را سامان‌دهی و اجرا کنیم.