شهرستان طارم در استان زنجان با تولید بیش از ۴۰ درصد زیتون کشور و حدود ۱۸ تا ۲۰ هزار هکتار باغ، به یکی از مهم‌ترین کانون‌های تولید این محصول در ایران تبدیل شده است؛ اما در پس این جایگاه تولیدی، پرسش‌های بنیادینی درباره پایداری منابع آب و خاک، امنیت معیشتی خانوارهای باغدار، سهم تولیدکننده از ارزش نهایی محصول، بهره‌برداری کامل از ظرفیت صنایع فرآوری و تناسب حمایت‌های عمومی با سهم منطقه از تولید ملی مطرح است. یادداشت سیاستی پیش‌رو، بر پایه مرور گزارش‌های رسمی، یافته‌های پژوهشی و اسناد قانونی سال ۱۴۰۵، استدلال می‌کند که تداوم توسعه کشاورزی طارم را نباید صرفاً در افزایش سطح زیر کشت جست‌وجو کرد؛ مسئله راهبردی، گذار از سیاست افزایش تولید به سیاست افزایش بهره‌وری، توزیع عادلانه منافع، کاهش آسیب‌پذیری و ارتقای ارزش افزوده محلی است و در همین چارچوب، هفت پیشنهاد سیاستی مشخص با متولی، افق زمانی و شاخص ارزیابی ارائه می‌شود.