چگونه فرهنگ از تغییرات مدیریتی آسیب نبیند؟
تغییر مدیران طبیعی است، اما حافظه نهادهای فرهنگی نباید پاک شود

پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی و مدرس دانشگاه با تأکید بر ضرورت تفکیک تغییرات طبیعی مدیریتی از سیاستزدگی در نهادهای فرهنگی گفت: مسئله اصلی تغییر اشخاص نیست؛ مسئله زمانی آغاز میشود که با جابهجایی مدیران، تجربههای انباشته، برنامههای موفق، نیروهای متخصص و مسیرهای بلندمدت نیز کنار گذاشته شوند. به گفته وی، سیاست فرهنگی زمانی به ثبات و اثربخشی میرسد که از وابستگی به اشخاص فاصله بگیرد و بر ظرفیت نهادی، شایستهسالاری، یادگیری سازمانی و ارزیابی مستمر استوار شود.
به گزارش خبرنگار فرهنگی قاصدک، برنامه «میز فرهنگ» رادیو فرهنگ در آبان ۱۴۰۵ با موضوع «سیاستزدگی و تغییرات مدیریتی در نهادهای فرهنگی» و با حضور عباس صفاییمهر، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی و مدرس دانشگاه، به بررسی پیامدهای تغییرات مدیریتی بر استمرار سیاستها و برنامههای فرهنگی اختصاص یافت.
در این برنامه که با گویندگی ناصر قوامپور، تهیهکنندگی اسماعیل شامانیان و هماهنگی مژگان پارسا حسینی تهیه و پخش شد، ابوالفضل شعبانپور نیز بهعنوان کارشناس تلفنی حضور داشت.
محور اصلی گفتوگو، بررسی نسبت سیاست و مدیریت فرهنگی، پیامدهای انتصابهای سیاسی و تغییرات مکرر مدیران، آسیبدیدن حافظه سازمانی، کاهش ثبات برنامههای بلندمدت و ضرورت طراحی سازوکارهایی برای حفظ دستاوردهای موفق نهادهای فرهنگی بود.
تغییر مدیران طبیعی است؛ مسئله از جایی آغاز میشود که سیاستها با اشخاص تغییر میکنند
ناصر قوامپور در آغاز برنامه با اشاره به ماهیت بلندمدت فعالیتهای فرهنگی، مسئله تغییر مدیریت در نهادهای فرهنگی را مطرح کرد و پرسید چگونه میتوان میان ضرورت تحول مدیریتی و استمرار برنامههایی که برای تحقق نتایج فرهنگی به زمان نیاز دارند، تعادل برقرار کرد.
مجری «میز فرهنگ» با بیان اینکه آثار بسیاری از فعالیتهای فرهنگی در کوتاهمدت قابل مشاهده نیست، این پرسش را پیش کشید که اگر با هر تغییر مدیریتی، اولویتها و برنامهها نیز تغییر کنند، سرنوشت طرحهای بلندمدت، تجربههای پیشین و سرمایه انسانی نهادهای فرهنگی چه خواهد شد.
صفاییمهر در پاسخ، ابتدا بر ضرورت تفکیک دو مفهوم «تغییر مدیریت» و «سیاستزدگی مدیریت» تأکید کرد.
وی توضیح داد که جابهجایی مدیران، بخشی طبیعی از زندگی سازمانهاست و بهخودیخود نشانه ناکارآمدی یا سیاستزدگی محسوب نمیشود. نهادهای عمومی به اصلاح ساختار، بازنگری در اولویتها و ورود مدیران جدید نیاز دارند و گاهی تغییر مدیریت میتواند زمینه تحول و بهبود عملکرد را فراهم کند.
به اعتقاد وی، مسئله زمانی شکل میگیرد که معیارهای حرفهای و سازمانی در تصمیمهای مدیریتی تحتالشعاع ملاحظات سیاسی و جناحی قرار گیرند و تغییر اشخاص به تغییرهای غیرضروری در بدنه کارشناسی، برنامههای مصوب و تعهدات اجرایی منجر شود.
این پژوهشگر حوزه مدیریت فرهنگی، سیاستزدگی را صرفاً به معنای حضور افراد دارای دیدگاه سیاسی در مدیریت ندانست و توضیح داد که مدیریت نهادهای عمومی بهطور طبیعی با سیاستهای کلان کشور ارتباط دارد؛ اما این ارتباط نباید به تضعیف تخصص، بیثباتی سازمانی یا کنارگذاشتن دستاوردهای حرفهای بینجامد.
از این منظر، میان «هدایت سیاسی و قانونی سازمان» و «تبعیت تصمیمهای حرفهای از ترجیحات شخصی و جناحی» تفاوت وجود دارد.
صفاییمهر با تأکید بر اهمیت این تمایز در نهادهای فرهنگی، خاطرنشان کرد که مدیر جدید باید اختیار بازنگری و اصلاح سیاستها را داشته باشد، اما این اختیار باید با مسئولیت حفظ سرمایههای سازمانی و پاسخگویی درباره نتایج تصمیمهای خود همراه باشد.
وی مسئله اصلی را در جایی دانست که تغییر مدیریت، بهجای ارزیابی عملکرد گذشته و اصلاح ضعفها، به آغاز دوباره فعالیتها از نقطه صفر تبدیل میشود.
فرهنگ با تصمیمهای مقطعی دگرگون نمیشود
در ادامه گفتوگو، ناصر قوامپور از صفاییمهر پرسید تغییرات مکرر مدیریتی چه تأثیری بر برنامههای بلندمدت، سرمایه انسانی و حافظه سازمانی نهادهای فرهنگی میگذارد.
صفاییمهر با اشاره به ماهیت متفاوت سیاستگذاری فرهنگی در مقایسه با برخی اقدامات کوتاهمدت اجرایی، توضیح داد که بسیاری از نتایج فرهنگی در طول زمان و از طریق استمرار فعالیتها و انباشت تجربه اجتماعی شکل میگیرند.
وی گفت که تغییر نگرشها، تقویت اعتماد اجتماعی، توسعه عادت مطالعه، ارتقای مشارکت فرهنگی، آموزش هنری و شکلگیری ظرفیتهای پایدار فرهنگی، عموماً به مداخلات پیوسته و سازگار با شرایط جامعه نیاز دارند.
به گفته وی، نمیتوان انتظار داشت چنین تحولاتی با اجرای یک برنامه مناسبتی یا مجموعهای از اقدامات کوتاهمدت تحقق پیدا کنند.
صفاییمهر توضیح داد که در سیاستگذاری فرهنگی، میان «اجرای فعالیت» و «تحقق پیامد فرهنگی» فاصله وجود دارد؛ ممکن است دستگاهی در یک سال برنامههای متعددی برگزار کند، اما اثر واقعی آنها بر رفتار، نگرش و مشارکت مخاطبان در دورهای طولانیتر آشکار شود.
این پژوهشگر با اشاره به اهمیت استمرار، تأکید کرد که اگر برنامهای پیش از رسیدن به مرحله ارزیابی کنار گذاشته شود، دستگاه فرهنگی فرصت شناخت دقیق نتایج آن را از دست میدهد.
وی افزود که تغییرات مکرر و بدون ارزیابی میتواند چرخهای از طراحی طرحهای جدید، صرف منابع، توقف فعالیتها و شروع دوباره ایجاد کند؛ چرخهای که در آن تجربههای پیشین کمتر به تصمیمهای بعدی منتقل میشوند.
به اعتقاد صفاییمهر، ثبات در سیاست فرهنگی به معنای حفظ همیشگی همه برنامههای موجود نیست؛ بلکه به معنای برخورداری از نظامی است که بتواند برنامههای موفق را ادامه دهد، برنامههای ناکارآمد را اصلاح یا متوقف کند و دلایل این تصمیمها را بهصورت مستند توضیح دهد.
حافظه سازمانی؛ سرمایهای که با تغییر مدیر نباید از بین برود
یکی از محورهای اصلی گفتوگوی «میز فرهنگ»، مفهوم «حافظه سازمانی» و جایگاه آن در مدیریت نهادهای فرهنگی بود.
صفاییمهر در توضیح این مفهوم، حافظه سازمانی را مجموعه دانش، تجربهها، اطلاعات، رویهها و درسآموختههایی دانست که در جریان فعالیت یک سازمان شکل میگیرند و میتوانند مبنای تصمیمهای آینده باشند.
به گفته وی، حافظه سازمانی فقط شامل آرشیو مکاتبات، گزارشهای اداری یا اسناد رسمی نیست؛ بلکه تجربه کارشناسان، شناخت شکلگرفته از مخاطبان، روابط حرفهای، دلایل موفقیت یا شکست برنامهها و دانشی را نیز دربرمیگیرد که طی سالها در سازمان انباشته شده است.
این پژوهشگر توضیح داد که بخشی از دانش سازمانی، دانش مدون و ثبتشده است و بخشی دیگر در تجربه عملی نیروهای انسانی وجود دارد؛ دانشی که در ادبیات مدیریت از آن با عنوان «دانش ضمنی» یاد میشود.
صفاییمهر با تأکید بر اهمیت نیروهای کارشناسی اظهار کرد که خروج یا کنارگذاشتهشدن افراد باتجربه، بدون ایجاد سازوکار انتقال دانش، ممکن است سازمان را از بخشی از ظرفیت انباشته خود محروم کند.
وی توضیح داد که یک مدیر جدید ممکن است در آغاز فعالیت خود به گزارشهای رسمی دسترسی داشته باشد، اما هنوز نداند چرا طرحی در گذشته با استقبال روبهرو نشده، کدام روش در ارتباط با فعالان فرهنگی موفق بوده یا چه موانعی در اجرای یک برنامه وجود داشته است.
به اعتقاد وی، انتقال این شناخت از طریق گزارشهای ارزیابی، مستندسازی تجربهها و گفتوگو با بدنه کارشناسی، یکی از شرایط ضروری تصمیمگیری آگاهانه است.
صفاییمهر همچنین میان «حافظه سازمانی» و «یادگیری سازمانی» تفاوت قائل شد و تأکید کرد که ثبت تجربه، بهتنهایی کافی نیست.
از نگاه وی، یادگیری سازمانی زمانی اتفاق میافتد که نتایج و تجربههای گذشته، واقعاً در تصمیمهای جدید مورد استفاده قرار گیرند و به اصلاح روشها و بهبود عملکرد منجر شوند.
بر این اساس، سازمان فرهنگی نباید فقط تجربههای خود را نگهداری کند؛ بلکه باید سازوکاری داشته باشد که بتواند از آنها برای تصمیمگیری بهتر استفاده کند.
سرمایه انسانی فرهنگی را نمیتوان بهآسانی جایگزین کرد
در بخش دیگری از گفتوگو، موضوع آثار تغییرات مدیریتی بر نیروهای تخصصی نهادهای فرهنگی بررسی شد.
صفاییمهر با تأکید بر اینکه مدیریت فرهنگی علاوه بر دانش عمومی مدیریت، به شناخت تخصصی فرهنگ، هنر و جامعه نیاز دارد، توضیح داد که کارشناسان این حوزه در جریان فعالیت خود به مجموعهای از مهارتها و تجربههای حرفهای دست پیدا میکنند.
به گفته وی، شناخت هنرمندان و انجمنهای فرهنگی، ارتباط با تشکلهای تخصصی، آشنایی با وضعیت فرهنگی مناطق، تجربه اجرای برنامهها و توانایی تحلیل مسائل اجتماعی، از ظرفیتهایی هستند که معمولاً بهتدریج شکل میگیرند.
وی یادآور شد که جابهجایی غیرضروری نیروهای تخصصی میتواند موجب گسست در روابط حرفهای و کاهش توان کارشناسی دستگاه شود.
از نگاه این پژوهشگر، شایستهسالاری در مدیریت فرهنگی فقط به معنای انتخاب فردی با مدرک دانشگاهی یا سابقه اداری نیست؛ بلکه تناسب دانش، مهارت، تجربه و توان مدیریتی فرد با مأموریت واقعی سازمان اهمیت دارد.
صفاییمهر توضیح داد که مدیر یک مجموعه فرهنگی باید علاوه بر توان اداره منابع و کارکنان، نسبت به ماهیت فعالیتهای فرهنگی، ویژگی مخاطبان و پیچیدگی روابط میان نهادهای رسمی و فعالان فرهنگی شناخت داشته باشد.
وی با اشاره به ضرورت تفکیک جایگاههای مدیریتی و کارشناسی، بر اهمیت حفظ استقلال حرفهای بدنه کارشناسی تأکید کرد.
به اعتقاد وی، یکی از شرایط ثبات نهادی آن است که تغییر در سطوح مدیریتی، لزوماً به بیثباتی در سطوح تخصصی و اجرایی منجر نشود.
چرا بعضی نهادها با تغییر مدیر، از ابتدا آغاز میکنند؟
قوامپور در بخش بعدی برنامه، از صفاییمهر پرسید چرا در برخی نهادهای فرهنگی با تغییر مدیر، برنامهها و تجربههای دوره قبل نیز کنار گذاشته میشوند و آیا ریشه این مسئله را باید در ساختار سازمانی جستوجو کرد یا شیوه مدیریت مدیران.
صفاییمهر در پاسخ، این مسئله را حاصل تعامل عوامل فردی، سازمانی و نهادی دانست و تأکید کرد که نمیتوان همه مشکلات را صرفاً به رفتار یک مدیر نسبت داد.
وی توضیح داد که گاهی برنامههای فرهنگی بیش از اندازه به اراده و علاقه یک مدیر وابسته میشوند و پشتوانه نهادی لازم برای استمرار آنها شکل نمیگیرد.
به گفته وی، اگر برنامهای دارای سند اجرایی روشن، مسئول مشخص، بودجه قابل پیشبینی، نیروی انسانی متخصص، شاخص ارزیابی و سازوکار پاسخگویی نباشد، احتمال وابستگی آن به فرد افزایش پیدا میکند.
در چنین شرایطی، با تغییر مدیر ممکن است فعالیت متوقف شود؛ نه لزوماً به این دلیل که برنامه نامناسب بوده، بلکه به این دلیل که استمرار آن در ساختار سازمانی تثبیت نشده است.
صفاییمهر عامل دیگر را ضعف در نظام ارزیابی برنامههای فرهنگی دانست.
وی توضیح داد که وقتی اطلاعات قابل اتکایی درباره نتایج برنامههای گذشته وجود نداشته باشد، مدیر جدید نیز مبنای روشنی برای تشخیص ضرورت ادامه یا توقف آنها نخواهد داشت.
به اعتقاد وی، ارزیابی حرفهای میتواند از دو خطای متقابل جلوگیری کند: ادامهدادن یک برنامه صرفاً به دلیل سابقه اجرای آن، و کنارگذاشتن یک برنامه موفق صرفاً به دلیل تعلق آن به دوره مدیریتی گذشته.
این پژوهشگر همچنین به اهمیت فرهنگ سازمانی اشاره کرد و گفت در سازمانی که موفقیت به نام افراد ثبت میشود و برنامهها بیش از اندازه به هویت مدیران گره میخورند، امکان شکلگیری رقابتهای غیرضروری میان دورههای مدیریتی بیشتر خواهد بود.
وی تأکید کرد که عملکرد فرهنگی باید بهعنوان دستاورد سازمان و مجموعهای از نیروهای حرفهای ارزیابی شود، نه صرفاً بهعنوان کارنامه شخصی یک مدیر.
نهادهای فرهنگی به جای آغازهای مکرر، به انباشت تجربه نیاز دارند
صفاییمهر در ادامه این بحث، به تفاوت میان «تغییر» و «تحول نهادی» پرداخت.
وی توضیح داد که تغییر یک برنامه یا ساختار، الزاماً به معنای تحول نیست. تحول زمانی رخ میدهد که اصلاحات به افزایش توان سازمان، بهبود کیفیت خدمات و حل مسائل واقعی منجر شوند.
به گفته وی، گاهی تغییر عنوان طرحها، جابهجایی نیروها یا راهاندازی فعالیتهای تازه، نشانه تحول معرفی میشود؛ درحالیکه برای قضاوت درباره موفقیت چنین تغییراتی باید نتایج آنها بررسی شود.
صفاییمهر تأکید کرد که یکی از نشانههای بلوغ نهادی، توانایی سازمان در حفظ و توسعه دستاوردهای موفق گذشته است.
او یادآور شد که سازمانهای حرفهای باید بتوانند تجربههای دورههای مختلف مدیریتی را به یکدیگر متصل کنند؛ بهگونهای که هر دوره، بر دانش و ظرفیت دوره پیشین بیفزاید.
از این منظر، ثبات نهادی به معنای مخالفت با نوآوری نیست، بلکه شرطی برای تبدیل نوآوریهای موفق به ظرفیت پایدار سازمانی محسوب میشود.
این پژوهشگر افزود که در حوزه فرهنگ، اهمیت این مسئله بیشتر است؛ زیرا روابط نهادهای فرهنگی با هنرمندان، ناشران، انجمنها، خانوادهها و مخاطبان، در طول زمان شکل میگیرد.
به گفته وی، بیثباتی در تصمیمها و تعهدات میتواند برنامهریزی بلندمدت فعالان فرهنگی را دشوار کند و امکان شکلگیری همکاریهای پایدار را کاهش دهد.
چگونه میتوان میان اختیار مدیر جدید و استمرار سیاستهای موفق تعادل برقرار کرد؟
در بخش پایانی گفتوگو، ناصر قوامپور این پرسش را مطرح کرد که چگونه میتوان اختیار قانونی مدیران جدید برای اصلاح و تحول را حفظ کرد، اما از توقف بیدلیل سیاستها و برنامههای موفق جلوگیری کرد.
صفاییمهر در پاسخ تأکید کرد که راهحل، محدودکردن مطلق اختیار مدیران یا ثابت نگهداشتن همه برنامهها نیست.
به اعتقاد وی، باید سازوکاری ایجاد شود که تصمیمهای مدیریتی بر ارزیابی، شواهد و مأموریت نهادی استوار باشند.
او نخستین ضرورت را تثبیت مأموریت سازمانی و تفکیک آن از برنامههای شخصی مدیران دانست.
وی توضیح داد که هر نهاد فرهنگی باید اهداف و مأموریتهای مشخص و قابل ارزیابی داشته باشد تا تغییر مدیریت به معنای تغییر مداوم فلسفه وجودی سازمان نباشد.
صفاییمهر دومین ضرورت را تدوین برنامههای میانمدت و بلندمدت همراه با امکان بازنگری دانست و تأکید کرد که وجود برنامه مصوب باید با سازوکار اصلاح و ارزیابی همراه باشد.
وی گفت برنامههای بلندمدت نباید چنان انعطافناپذیر باشند که مدیر جدید نتواند آنها را با شرایط تازه سازگار کند؛ اما اصلاح آنها نیز باید مبتنی بر دلایل روشن و نتایج ارزیابی باشد.
ضرورت سوم از نگاه وی، استقرار نظام مدیریت دانش و انتقال تجربه میان مدیران است.
صفاییمهر توضیح داد که هنگام تغییر مدیریت، باید گزارشی فراتر از فهرست فعالیتها و هزینهها تهیه شود؛ گزارشی که وضعیت برنامههای جاری، تعهدات باقیمانده، نتایج ارزیابی، مسائل حلنشده و پیشنهادهای کارشناسی برای آینده را نیز دربرگیرد.
به اعتقاد این پژوهشگر، چنین سازوکاری میتواند باعث شود مدیر جدید بهجای صرف زمان برای کشف دوباره مسائل شناختهشده، از همان ابتدا به دانش انباشته سازمان دسترسی داشته باشد.
وی چهارمین ضرورت را حفظ و تقویت بدنه کارشناسی حرفهای دانست.
به گفته صفاییمهر، نیروهای متخصص باید بتوانند فارغ از تغییرات طبیعی مدیریتی، وظایف حرفهای خود را ادامه دهند و در فرآیند تصمیمسازی نقش مؤثر داشته باشند.
پنجمین ضرورت نیز از نگاه وی، استقرار ارزیابی مستمر و پاسخگویی درباره تصمیمهای اصلاحی بود.
این پژوهشگر توضیح داد که اگر قرار است برنامهای متوقف شود، باید مشخص باشد چرا متوقف شده است؛ آیا به هدف خود نرسیده، از نظر مالی ناکارآمد بوده، نیاز جامعه تغییر کرده یا راهحل بهتری جایگزین آن شده است.
همچنین اگر قرار است برنامهای ادامه پیدا کند، باید بتوان نشان داد چه نتایج مثبتی داشته و استمرار آن چه ارزشی برای جامعه ایجاد میکند.
نقش نهادهای مردمی در پایداری سیاستهای فرهنگی
صفاییمهر در بخش دیگری از تحلیل خود، به ضرورت مشارکت واقعی جامعه در برنامههای فرهنگی اشاره کرد.
وی توضیح داد که سیاستهای فرهنگی زمانی پایدارتر میشوند که به ساختار اداری وابستگی انحصاری نداشته باشند و در میان مخاطبان، گروههای حرفهای و نهادهای اجتماعی نیز جایگاه پیدا کنند.
به گفته وی، مدرسه، خانواده، انجمنهای هنری، تشکلهای فرهنگی، کتابخانهها، گروههای محلی و نهادهای مردمی صرفاً مجریان دستورالعملهای اداری نیستند؛ بلکه خود بخشی از میدان شکلگیری فرهنگ و استمرار فعالیتهای فرهنگی به شمار میروند.
این پژوهشگر تأکید کرد که هرچه نقش فعالان واقعی یک حوزه در طراحی، اجرا و ارزیابی برنامهها جدیتر باشد، امکان انتقال تجربه و استمرار فعالیتها نیز بیشتر خواهد شد.
وی درعینحال خاطرنشان کرد که مشارکت مردمی نباید به واگذاری صوری مسئولیتها محدود شود، بلکه باید با تعریف روشن نقشها و فراهمکردن امکان اثرگذاری همراه باشد.
پرسش مهمان تلفنی درباره حفظ تجربهها و برنامههای موفق
در بخش تلفنی برنامه، ابوالفضل شعبانپور بهعنوان کارشناس در گفتوگوی «میز فرهنگ» حضور داشت.
محور گفتوگو با وی، بررسی سازوکارهایی بود که میتوانند از توقف مکرر برنامههای فرهنگی هنگام جابهجایی مدیران جلوگیری کنند.
در این بخش، مسئله حفظ تجربههای گذشته، استمرار فعالیتهای موفق و ضرورت طراحی ترتیبات سازمانی برای جلوگیری از گسست مدیریتی در دستور بحث قرار گرفت.
حضور کارشناس تلفنی، فرصتی برای بررسی موضوع از زاویه سازوکارهای اجرایی فراهم کرد؛ اینکه چگونه میتوان تجربههای ارزشمند دورههای مدیریتی مختلف را به دانش قابل استفاده سازمان تبدیل کرد و امکان استمرار برنامههای موفق را افزایش داد.
عبور از مدیرمحوری به حکمرانی فرهنگی نهادمند
در جمعبندی برنامه، مسئله اصلی سیاستزدگی در نهادهای فرهنگی، فراتر از تعداد تغییرات مدیریتی مورد توجه قرار گرفت.
تغییر مدیران بخشی طبیعی از نظام اداری است و مدیران جدید باید امکان اصلاح مسیرها، بازنگری در برنامهها و پاسخگویی به مسائل تازه جامعه را داشته باشند.
بااینحال، سازمان فرهنگی زمانی میتواند اثربخش و پایدار باشد که حیات برنامههای آن صرفاً به حضور یک فرد وابسته نباشد.
از این منظر، کیفیت حکمرانی فرهنگی باید در توان سازمان برای حفظ دانش، انتقال تجربه، بهکارگیری نیروهای متخصص، اصلاح مستمر سیاستها و استمرار فعالیتهای مؤثر سنجیده شود.
صفاییمهر در جمعبندی دیدگاه خود بر این نکته تأکید داشت که مسئله اصلی، هویت فردی مدیران نیست؛ بلکه باید دید نهادهای فرهنگی تا چه اندازه توانستهاند از تجربههای گذشته بیاموزند و با هر تغییر مدیریتی، بر ظرفیت حرفهای و نهادی خود بیفزایند.
از نگاه وی، آنچه باید فراتر از دوره مسئولیت مدیران باقی بماند، اعتماد فعالان فرهنگی، دانش انباشته سازمان، کیفیت روابط حرفهای و نتایج ماندگار سیاستهای فرهنگی است.
نهاد فرهنگی موفق، نهادی نیست که هیچگاه مدیرش تغییر نکند؛ نهادی است که بتواند با تغییر مدیران نیز مأموریت خود را ادامه دهد، از گذشته بیاموزد و برای آینده توانمندتر شود.
برنامه «میز فرهنگ» با موضوع «سیاستزدگی و تغییرات مدیریتی در نهادهای فرهنگی» با حضور عباس صفاییمهر، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی و مدرس دانشگاه، و ابوالفضل شعبانپور، کارشناس تلفنی، با گویندگی ناصر قوامپور، تهیهکنندگی اسماعیل شامانیان و هماهنگی مژگان پارسا حسینی از رادیو فرهنگ پخش شد.
برچسب ها :اندیشگاه روایت ایرانی ، رادیو فرهنگ ، سیاست زدگی مدیران ، سیاستزدگی ، عباس صفایی مهر ، میز فرهنگ
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.













ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0