کارگاه «دیدار با خویشتن» در اردبیل برگزار شد

اردبیل – قاصدک شرق: عصر چهارشنبه، در میدان علی‌آباد اردبیل، جمعی گرد هم آمده‌اند؛ نه برای شنیدن یک سخنرانی معمول، بلکه برای سفری به درون. کارگاه «دیدار با خویشتن» با محوریت خودشناسی و مواجهه با لایه‌های عمیق وجودی انسان، به همت مرکز مشاوره نیکان و با همکاری اندیشگاه روایت ایرانی برگزار شد.

به گزارش خبرنگار پایگاه قاصدک شرق

کارگاه «دیدار با خویشتن» با محوریت خودشناسی، مواجهه با لایه‌های عمیق وجودی انسان و بازخوانی مفهوم «خود»، در اردبیل برگزار شد.

این کارگاه به همت مرکز مشاوره نیکان و با همکاری اندیشگاه روایت ایرانی برگزار شد و طی آن، موضوعاتی همچون خودشناسی، شناخت لایه‌های پنهان شخصیت، مواجهه با بخش‌های کمترشناخته‌شده وجود انسان و جست‌وجوی معنای زندگی مورد بحث و بررسی قرار گرفت.

در این نشست، تلاش شد با نگاهی تلفیقی از روان‌شناسی، ادبیات و عرفان، مفهوم «خویشتن» از زوایای مختلف بررسی شود. در همین راستا، برخی دیدگاه‌ها و اندیشه‌های زیگموند فروید، کارل گوستاو یونگ و روان‌شناسان وجودگرا در کنار آرا و آموزه‌های عرفانی محیی‌الدین ابن‌عربی و مولانا مورد توجه قرار گرفت.

یکی از محورهای اصلی این کارگاه، بررسی مفهوم «من‌های انسانی» و نسبت آن با «فرامن ملکوتی» و چگونگی مواجهه انسان با این ساحت‌های متفاوت وجود خویش بود. در این چارچوب، شرکت‌کنندگان به تأمل درباره این پرسش پرداختند که انسان تا چه اندازه تحت تأثیر خواسته‌ها، خاطرات، ترس‌ها، زخم‌های روانی، نقش‌های اجتماعی و تصورات ذهنی خود قرار دارد و چگونه می‌تواند به شناختی عمیق‌تر و آگاهانه‌تر از خویشتن دست یابد.

در این کارگاه تأکید شد که خویشتن، گاه نزدیک‌ترین و در عین حال ناشناخته‌ترین بخش وجود انسان است؛ جایی که خاطره‌ها، احساسات، خواسته‌ها، زخم‌ها، رؤیاها و معناهای زندگی درهم می‌آمیزند.

در ادامه، این پرسش مطرح شد که انسان در زندگی روزمره چند بار از خود می‌پرسد «چه کسی هستم؟» و تا چه اندازه پاسخ این پرسش در هیاهوی زندگی، مسئولیت‌ها، نقش‌های اجتماعی و دغدغه‌های روزمره گم می‌شود.

«دیدار با خویشتن» تلاشی برای ایجاد فرصتی جهت مکث، تأمل و مواجهه با خویشتن بود؛ فرصتی برای فاصله گرفتن از خودِ روزمره و نقاب‌هایی که انسان در موقعیت‌های مختلف بر چهره می‌زند و توجه به لایه‌های عمیق‌تری که گاه کمتر مجال سخن گفتن پیدا می‌کنند.

در بخش دیگری از این کارگاه، شرکت‌کنندگان با طرح پرسش‌هایی درباره هویت و چیستی انسان، به بررسی این موضوع پرداختند که چه عواملی شخصیت و جهان درونی انسان را شکل می‌دهند، انسان از کدام بخش‌های وجود خود فاصله گرفته یا گریخته است و چگونه می‌توان رابطه‌ای آگاهانه‌تر، اصیل‌تر و صادقانه‌تر با خویشتن برقرار کرد.

از جمله پرسش‌های محوری این نشست می‌توان به این موارد اشاره کرد:

چه کسی هستیم و هویت ما چگونه شکل گرفته است؟

چه عواملی ما را ساخته و بر جهان درونی ما اثر گذاشته‌اند؟

کدام بخش‌های وجودمان را کمتر دیده یا از مواجهه با آن‌ها پرهیز کرده‌ایم؟

نسبت میان «من»های مختلف انسانی با وجوه عمیق‌تر و معنوی وجود چیست؟

چگونه می‌توان رابطه‌ای آگاهانه‌تر و اصیل‌تر با خویشتن برقرار کرد؟

این کارگاه با رویکردی میان‌رشته‌ای، تلاش داشت میان مفاهیم روان‌شناختی و تجربه‌های انسانی از یک سو و میراث ادبی و عرفانی از سوی دیگر پیوند برقرار کند و مخاطبان را به تجربه‌ای متفاوت از خودشناسی و تأمل در جهان درون دعوت کند.

مدرس این کارگاه دکتر محمد فرهمند سرابی، عضو هیأت علمی دانشگاه و پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی بود.

در پایان این نشست، تأکید شد که خودشناسی الزاماً به معنای یافتن پاسخی قطعی برای همه پرسش‌های وجودی نیست؛ بلکه می‌تواند آغازی برای دیدن دقیق‌تر خود، پذیرش پیچیدگی‌های درونی و حرکت آگاهانه‌تر در مسیر زندگی باشد؛ سفری که شاید در پایان آن، نه با انسانی دیگر، بلکه با تصویری روشن‌تر از «خویشتن» مواجه شویم.