عباس صفایی‌مهر، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی و استاد دانشگاه، در برنامه «میز فرهنگ» رادیو فرهنگ گفت: «بودجه فرهنگی را نباید ابتدا بین دستگاه‌ها تقسیم کنیم و بعد برای آن مسئله پیدا کنیم؛ باید ابتدا مسئله فرهنگی را بشناسیم و سپس منابع و دستگاه‌ها را حول حل آن سازمان دهیم.» وی همچنین تأکید کرد که بودجه فرهنگی باید پیش از هزینه‌کرد به شاخص اثر متصل شود و «قبل از خرج شدن صاحب شاخص باشد، نه بعد از خرج شدن صاحب توجیه».

تهران – اندیشگاه روایت ایرانی: در ششمین قسمت از برنامه «میز فرهنگ» رادیو فرهنگ، عباس صفایی‌مهر، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی و مدرس دانشگاه، با تفکیک «گزارش عملکرد» از «ارزیابی عملکرد» تأکید کرد که تعداد برنامه، جشنواره و مخاطب به‌تنهایی نشانه موفقیت دستگاه فرهنگی نیست. او با اشاره به پنج سطح منابع، فعالیت، خروجی، پیامد و اثر، گفت: «دستگاه فرهنگی موفق دستگاهی نیست که کارنامه‌اش پر از عدد باشد؛ دستگاهی است که بتواند نشان دهد منابع عمومی را به اثر عمومی تبدیل کرده است.»

تهران – اندیشگاه روایت ایرانی: «موازی‌کاری فرهنگی یعنی حضور چند بازیگر در یک میدان، بدون معماری روشن مسئولیت. در یک وضعیت سالم، ممکن است ده بازیگر داشته باشیم ولی بدانیم هرکدام چه کار می‌کنند و چگونه مکمل دیگری هستند. در وضعیت ناسالم ممکن است فقط سه دستگاه داشته باشیم، اما هر سه تصور کنند صاحب یک مأموریت واحدند.»

اردبیل – قاصدک شرق: عصر چهارشنبه، در میدان علی‌آباد اردبیل، جمعی گرد هم آمده‌اند؛ نه برای شنیدن یک سخنرانی معمول، بلکه برای سفری به درون. کارگاه «دیدار با خویشتن» با محوریت خودشناسی و مواجهه با لایه‌های عمیق وجودی انسان، به همت مرکز مشاوره نیکان و با همکاری اندیشگاه روایت ایرانی برگزار شد.

تهران – اندیشگاه روایت ایرانی: «انتشار محتوایی که گرفتاری شخصیِ بازیگر را واقعی جلوه می‌دهد و سپس به‌عنوان تبلیغ اثر معرفی می‌شود، مسئله‌ای فراتر از سلیقه تبلیغاتی ایجاد می‌کند.» این جملات، آغاز یادداشت سیاستی جدیدی است که عباس صفایی‌مهر، پژوهشگر اندیشگاه روایت ایرانی و مدرس دانشگاه، با عنوان «وقتی نگرانی مردم، سرمایه تبلیغاتی می‌شود» نگاشته و در آن، الزامات سیاستیِ حفاظت از اعتماد عمومی در تبلیغات سینما و شبکه نمایش خانگی را بررسی کرده است. با استناد به پژوهش‌هایی درباره انتشار محتوای آنلاین و تجربه‌های بین‌المللی تبلیغات سینمایی، شش پیشنهاد سیاستی برای حفاظت از اعتماد عمومی ارائه کرده است؛ از جمله: تعیین استاندارد معرفی تبلیغاتی از نخستین مواجهه، تعیین مسئول مشخص برای هر کمپین، ارزیابی پیش از انتشار متناسب با خطر، اصلاح متناسب با دامنه انتشار، تمایز میان گزارش ادعا و تأیید وقوع آن، و روشن‌سازی مسیر شکایت و اقدام صنفی.