صفایی مهر در این مقاله استدلال می‌کند که آنچه می‌توان «تاب‌آوری تاریخی ایران» نامید، نه صفتی ذاتی و تغییرناپذیر، بلکه حاصل برهم‌کنش سه ظرفیت مادی (توان ادامه زندگی)، نهادی (قابلیت سازمان‌دهی و یادگیری) و فرهنگی (قدرت بازآفرینی حافظه و هویت) بوده است. این ظرفیت‌ها نیز همواره نابرابر، پرهزینه و گاه ناکافی بوده‌اند.