وقتی از میراث فرهنگی ایران سخن می‌گوییم، معمولاً بناهای تاریخی، آثار هنری، ادبیات و آیین‌های کهن پیش چشم ما قرار می‌گیرند؛ اما یکی از نزدیک‌ترین و درعین‌حال کمتر دیده‌شده‌ترین عرصه‌های فرهنگ، یعنی آشپزی، اغلب به حاشیه می‌رود. حال آنکه تاریخ آشپزی می‌تواند از مناسبات اجتماعی، ذائقه فرهنگی، مهارت‌های حرفه‌ای، دادوستدهای اقتصادی و حتی مواجهه یک جامعه با فرهنگ‌های دیگر سخن بگوید. یادداشت پیش‌رو، با مرور رساله‌های آشپزی دوره صفوی و قاجار، از «کارنامه» و «مادةالحیوة» تا «سفره اطعمه» و «کارنامه خورش»، نشان می‌دهد که در پس هر دستور پخت، نشانه‌هایی از دانش، مهارت، زیبایی‌شناسی و ارتباطات فرهنگی یک دوره تاریخی نهفته است؛ و آشپزی، بخشی از حافظه فرهنگی جامعه است که شناخت آن می‌تواند افق تازه‌ای پیش روی پژوهشگران و سیاست‌گذاران فرهنگی بگشاید.