آیت الله العظمی امام خامنه ای (قدس سره) در حمله جنایتکارانه آمریکا و اسرائیل به فیض شهادت نائل شد.

رهبر معظم انقلاب اسلامی، نایب برحق امام زمان(عج) و پیرو راستین خمینی  کبیر (ره) در جریان حمله جنایتکارانه مشترک آمریکای جنایتکار و رژیم صهیونیستی در صبح شنبه نهم اسفند ماه به شهادت رسیدند.

بیانیه شورای عالی امنیت ملی در پی شهادت امام خامنه ای به شرح زیر است:

بسم الله الرّحمن الرّحیم

إنا لله و إنا الیه راجعون

ملّت بزرگ ایران!

روح بلند پیشوای ملّت بزرگ ایران و پیش قراول امّت اسلامی، حضرت امام خامنه‌ای با نوشیدن شهد گوارای شهادت در ماه مبارک رمضان به ملکوت اعلی پیوست و به آرزوی دیرینه خویش رسید و به تأسی از جدّ بزرگوارش امام علی صلوات‌الله علیه و سلامه علیهما در ماه مبارک رمضان با سر دادن ندای آسمانی فزت و ربّ الکعبه به ساحت مقدس الهی واصل گردید و شهد گوارای شهادت را در این ماه مبارک نوش نمود.

امروز ملّت نستوه ایران و امّت اسلامی و آزادی‌خواهان جهان به جهت حملات شریرانه آمریکای جنایتکار و صهیونیست‌های نابکار داغدارند اما دشمنان سفاک و دوزخیان ستمکار بین‌المللی بدانند بیداردلان جهان راه خود را یافته‌اند و این شهادت‌ها هرچند برای ملّت ما و ملل اسلامی گران باشد اما آنان را مقاوم‌تر و مصمم‌تر میگرداند و بی‌تردید شهادت آن شخصیت عظیم‌الشأن آغازگر خیزشی عظیم در مبارزه با ستمگران عالم خواهد بود. وسلام علیه یوم ولد و یوم یموت و یوم یُبعث حیا!

شورای عالی امنیّت ملّی

به گزارش تسنیم، نگاهی به زندگینامه ولی امر مسلمین جهان به شرح زیر است:

سید علی حسینی خامنه‌ای فرزند مرحوم حجت‌الاسلام‌والمسلمین حاج سید جواد حسینی خامنه‌ای، در فروردین‌ماه سال ۱۳۱۸ شمسی برابر با ۱۳۵۸ قمری در مشهد مقدس چشم به جهان گشود. او دومین پسر خانواده بود و زندگی مرحوم سید جواد خامنه‌ای هم مانند بیشتر روحانیون و مدرسان علوم دینی، بسیار ساده: «پدرم روحانی معروفی بود، اما خیلی پارسا و گوشه‌گیر […] زندگی ما به‌سختی میگذشت. من یادم هست شب‌هایی اتفاق می‌افتاد که در منزل ما شام نبود. مادرم با زحمت برای ما شام تهیه میکرد. […] آن شام هم نان و کشمش بود.»
خانه‌ای که خانواده‌ی سید جواد در آن زندگی میکردند در یکی از محله‌های فقیرنشین مشهد بود: «منزل پدری من که در آن متولد شده‌ام، تا چهار پنج سالگی من، یک خانه‌ی ۶۰ ـ ۷۰ متری در محله‌ی فقیرنشین مشهد بود که فقط یک اتاق داشت و یک زیرزمین تاریک و خفه‌ای! هنگامی که برای پدرم میهمان میآمد -و معمولاً پدر بنا بر این که روحانی و محل مراجعه مردم بود، میهمان داشت- همه‌ی ما باید به زیرزمین میرفتیم تا مهمان برود. بعد عده‌ای که به پدر ارادتی داشتند، زمین کوچکی را کنار این منزل خریده به آن اضافه کردند و ما دارای سه اتاق شدیم.»